Egyptische ui: wat een wonderlijk gewas.

Mijn Egyptische uien hebben er zin in!
Eén van den weinige dingen die dit jaar gingen zoals ik verwachtte/hoopte in de moestuinbakken waren de Egyptische uien, al zag het er daar in eerste instantie niet naar uit. Ze waren naar mijn idee slecht de winter doorgekomen: verlept, veel dood blad, kleiner dan toen ze de winter in gingen. Maar jongens (en meisjes, natuurlijk), een paar weken geleden werden ze wakker en gingen aan het werk! Als een raket de lucht in en bijna direct ook van die fijne bloei/broed knoppen.

Niet schrikken: dat is de bedoeling. Er komt geen bloem maar een cluster kleine uitjes, net zo groot als het oorspronkelijke uitje dat ik vorig najaar pootte. Die kun je prima eten (wel wat werk om die krengen van hun schilletje te ontdoen!). Verder kun je alles van de plant eten: de stengel (doe ik niet...), het blad en ja, de bol. In het tweede jaar groeit die uit tot een mooie en smakelijke ui.

Maar wat een wonderlijke plant! De bloei/broedknoppen (hoe zouden die dingen echt heten?) hebben een rare vorm, uit die knoppen kunnen weer nieuwe uitlopers ontstaan waar dan ook weer clusters broedbolletjes aan gaan groeien. Ze maken de meest bizarre en wonderlijke vormen. Een lust voor het oog!

Ze hebben wel ondersteuning nodig: zónder buigt de stengel steeds verder door totdat de broedbolletjes de grond raken, uit gaan lopen en nieuwe planten vormen. De Egyptische ui wordt daarom ook wel "wandelende ui" genoemd: als je hem z'n gang laat gaan heb je na een paar jaar een tuin vol uien!

Prachtige plant in de bak, ik ben blij dat ik 'm heb!