Community / Algemeen
Filosoferen in de balkonmoestuin om 07:03😁
Juni op mijn moestuinbalkon beleef ik anders dan mei. Natuurlijk is het Grote Genieten begonnen met de kleinkinderen, die bij ieder bezoekje een grote dieprode aardbei, een sappige wortel en een peultje mogen uitzoeken. Van dat laatste heb ik wel geleerd dat ik ze eerst beter had moeten uitleggen hoe, want helaas vond ik mijn alleractiefste plant geknakt terug. Vermoedelijk werd een peultje geplukt door er hard aan te trekken zonder het met de andere hand tegen te houden. Daar hebben we allemaal van geleerd.
Ik zie met verbazing dat een mede-moestuinder al komkommers aan de plant heeft hangen. Bij mij heeft een van de twee 'beste' planten het loodje gelegd. Terwijl zijn buur vrolijk groeide, ging hij er dag na dag treuriger uitzien. De andere is denk ik een centimeter of 40 hoog, maar van bloemetjes is nog lang geen sprake. Ik weet niet goed wat ik de app moet vertellen, want "het gaat goed" en "er staat niks meer" zijn allebei ten dele waar 😉. In de overloopbak staan de beide 'reserveplantjes', nog in de schaduw van de voormalige reservepeultjes, die er nog niet klaar mee zijn. Hopelijk redden de komkommers het totdat de peultjes het veld moeten ruimen. Niet geschoten is altijd mis. Ik vind het moeilijk om al die reserveplantjes weg te doen, maar ze plaatsen me wel voor het vraagstuk waar ik alles moet laten. Zo staan me hier nog twee mooie gezonde basilicumplantjes aan te kijken in een te klein potje. Gisteren werd me nog een jong pompoenplantje in de schoot geworpen. Nu staat het me nog heel onschuldig aan te kijken, maar ik weet hoe dát uitpakt. Wat te doen? 🤔
Alle nieuwe zaailingen ervaar ik als wat trager dan de meizaden. Veel komt niet of maar half op. Zo staat er één vrolijke Oostindische kers, maar de buurplant doet niet mee, ook niet na de tweede keer zaaien. Inmiddels zijn de zaden op en gooi ik de handdoek in de ring.
De nieuw paksoi, kropsla en chioggiabiet heb ik 'illegaal' getransplanteerd. Er kwamen in totaal wel genoeg zaailingen op, maar geheel naar eigen inzicht geplaatst😁. De nieuwe worteltjes blijven me, ook na herhaaldelijk bijzaaien, uitlachen: wij doen deze ronde niet mee. De voorgezaaide spekbonen komen deels belachelijk snel op, en deels helemaal niet. De nieuwe wintererwten kregen snel worteltjes, maar een deel heeft in de bak weinig zin om het kopje boven de grond te steken. De pluksla heb ik voor de derde keer bijgezaaid. Eén zaailing deed het direct de eerste keer, op de andere plekjes steken nu eindelijk piepkleine groene zaailingen de kop op.
Zo geven de planten mij en mijn kleinkinderen wijze, milde levenslessen over hoe beperkt maakbaar het leven maar is. Genieten van wat er is, accepteren wat er niet is en andere levende wezens zonodig verzorgen, aanmoedigen en dan rustig hun eigen tempo laten bepalen. Omgaan met verval & afscheid. Je plekje leren delen met anderen (rupsen, mineervliegen, slakken & luizen, anyone?). O, en laat ik het oefenen van GEDULD niet vergeten (ja, ik kijk jou aan, dropplantzaailing!). Terwijl het ochtendzonnetje mijn Makkelijke Moestuin beschijnt, lijkt dan ineens allemaal iets Makkelijker 😉.
Ik zie met verbazing dat een mede-moestuinder al komkommers aan de plant heeft hangen. Bij mij heeft een van de twee 'beste' planten het loodje gelegd. Terwijl zijn buur vrolijk groeide, ging hij er dag na dag treuriger uitzien. De andere is denk ik een centimeter of 40 hoog, maar van bloemetjes is nog lang geen sprake. Ik weet niet goed wat ik de app moet vertellen, want "het gaat goed" en "er staat niks meer" zijn allebei ten dele waar 😉. In de overloopbak staan de beide 'reserveplantjes', nog in de schaduw van de voormalige reservepeultjes, die er nog niet klaar mee zijn. Hopelijk redden de komkommers het totdat de peultjes het veld moeten ruimen. Niet geschoten is altijd mis. Ik vind het moeilijk om al die reserveplantjes weg te doen, maar ze plaatsen me wel voor het vraagstuk waar ik alles moet laten. Zo staan me hier nog twee mooie gezonde basilicumplantjes aan te kijken in een te klein potje. Gisteren werd me nog een jong pompoenplantje in de schoot geworpen. Nu staat het me nog heel onschuldig aan te kijken, maar ik weet hoe dát uitpakt. Wat te doen? 🤔
Alle nieuwe zaailingen ervaar ik als wat trager dan de meizaden. Veel komt niet of maar half op. Zo staat er één vrolijke Oostindische kers, maar de buurplant doet niet mee, ook niet na de tweede keer zaaien. Inmiddels zijn de zaden op en gooi ik de handdoek in de ring.
De nieuw paksoi, kropsla en chioggiabiet heb ik 'illegaal' getransplanteerd. Er kwamen in totaal wel genoeg zaailingen op, maar geheel naar eigen inzicht geplaatst😁. De nieuwe worteltjes blijven me, ook na herhaaldelijk bijzaaien, uitlachen: wij doen deze ronde niet mee. De voorgezaaide spekbonen komen deels belachelijk snel op, en deels helemaal niet. De nieuwe wintererwten kregen snel worteltjes, maar een deel heeft in de bak weinig zin om het kopje boven de grond te steken. De pluksla heb ik voor de derde keer bijgezaaid. Eén zaailing deed het direct de eerste keer, op de andere plekjes steken nu eindelijk piepkleine groene zaailingen de kop op.
Zo geven de planten mij en mijn kleinkinderen wijze, milde levenslessen over hoe beperkt maakbaar het leven maar is. Genieten van wat er is, accepteren wat er niet is en andere levende wezens zonodig verzorgen, aanmoedigen en dan rustig hun eigen tempo laten bepalen. Omgaan met verval & afscheid. Je plekje leren delen met anderen (rupsen, mineervliegen, slakken & luizen, anyone?). O, en laat ik het oefenen van GEDULD niet vergeten (ja, ik kijk jou aan, dropplantzaailing!). Terwijl het ochtendzonnetje mijn Makkelijke Moestuin beschijnt, lijkt dan ineens allemaal iets Makkelijker 😉.