En toen had ik een kat...

Dit jaar is mijn vierde seizoen als moestuinierder. Waar ik tot nu toe alleen laat had van vraatzuchtige slakken 🐌 🥬 , vogels en een enkele luis heb ik er dit jaar een vijand bij. Mijn eigen kat. Skye Corona van der Zwan-Slager heet ie. Mijn vrouw is gek op katten, ik ben zelf niet met huisdieren opgegroeid... Ik scrolde de afgelopen seizoenen weleens langs de foto’s van getergde mede moestuinders, maar heb me nooit verdiept in de bestrijding van zo’n dier.

In het voorjaar heb ik op een dag mijn tuintje keurig onkruid vrij gemaakt, bemest en aangeharkt om de volgende ochtend een maan landschap aan te treffen. Gelukkig had ik nog niet gezaaid!

De dag daarna heb ik de bak bedekt met wilgen- en rozentakken, maar nog steeds gaten. Uiteindelijk mijn aardbeien kooi tijdelijk opgeofferd. Dat werkte, maar nu zaten de gaten tussen de aardbeienplanten waar ook knoflook tussen groeit. 😔

Vorige week had ik even de tijd om het beter aan te pakken. Met een simpele constructie van gaas heb ik een grote kooi gevlochten en een apart rek voor de verschillende soorten bonen gemaakt. Mijn moestuinbak is veranderd in een gevangenis! Niemand erin, niemand eruit!

Nu blijkt vandaag die kooi, in combinatie met de MM-muts ook een perfecte hagelstopper en als ik door mijn oog haren kijk waan ik mezelf in een gigantische kas.
Heerlijk toch dat gevecht tegen de natuur.

Succes komende week!